November
Vanmiddag liep ik wat doelloos rond in de stad en langs de rand, want ik 'moest' gewoon even naar buiten, vanwege wat ongrijpbaar maar toch heftig verdriet, dat nodig eens 'gelucht' zou moeten worden, maar ook omdat ik zo van November houd. Ik kan trouwens zomaar weken binnen blijven en geen mens zien, dat merk ik niet eens en dat is eigenlijk niet goed. Daar wordt ik a-sociaal van... "mea culpa - mea maxima culpa"
Omdat ik nooit ophoud met denken, ook niet bij zgn. afleiding, vond ik mezelf al suffend en slenterend weer terug, op een bankje naast het stadhuis; kijkend naar een prachtig beeld van Charles Henri (een Meppeler beeldwouwer) -hoe het beeld heet weet ik eigenlijk niet, het is in korte tijd al zo vergroeid met het plein dat dat ook niet uitmaakt. De vrouw balanceert boven het water -zichzelf létterlijk en figuurlijk bloot gegeven- door het leven of door de Liefde heen, in weer en wind...alsof ik het zelf zou kunnen zijn...
Voordat ik het wist maakte mijn telefoon een foto en schreef ik in mijn notietieboekje:
NOVEMBER
no, not almost back on that same old level,
only frightened like anyone, however
feeling this sorrow: not a stranger anymore
I cannot live in the sun this day
the light's are to violent;
for those tears, those thoughts
every peaceful word must be balanced
and meanwhile my heart
-already so sad and heavy
glad that it is november
with soft clouds
and silk meadows
Verdriet??Lieffie,we love you!!!!!!Ik snap het,heb het ook nog steeds,bij hele kleine dingetjes.Laat het er maar uit komen,waar dan ook,haha!!Dikke kusssss
Geplaatst door: Monique | vrijdag 13 november 2009 om 19:35:05
Lieve 'Saartje', maak je geen zorgen, mijn hart is gewoon bij tijden wat 'onberekenbaar', maar ik ben wel gelukkig hoor.
Pas jij maar op je eigen hele kleine dingetjes, nou ja...oeps.
kusjeterug
Geplaatst door: marieke | vrijdag 13 november 2009 om 22:00:46