Maria Callas

                                    

 

Tussen de stukjes muziek hierboven, die momenteel even vooraan in mijn hart liggen zit ook Maria Callas met de indrukwekkende aria 'Casta Diva' uit de opera Norma van Bellini. Ik heb daar een speciale band mee, want het is veruit mijn lievelingsaria. 

Casta Diva, heel bekend en bijna 'doodgespeeld' door de veelheid waarin je het soms hoort. Zelfs in de reclamewereld wordt het al gebruikt, in het geheel niet relevant en volslagen uit zijn diepere betekenis gerukt.

Het zijn maar een paar regels, maar niemand anders dan Callas kan het zo intens vertolken. En al is de stem van Callas niet altijd helemaal zuiver, de passie waarmee ze elke emotie in haar stem tot uitdrukking brengt, het gemak waarmee ze de moeilijkste passage's doorstaat en haar grote inlevings- en acteervermogen dwingen bij mij telkens weer diep respect af.

                                                                            

Hoewel de tekst van Casta Diva haast nergens te vinden is, heb ik de woorden toch ooit eens gevonden.

Het is een gebed aan de Maangodin, waarin Norma in het diepst van haar verdriet de Godin smeekt of de vrede van de hemel zich ook op aarde mag manifesteren.

                                                                              

                                                      

Casta Diva

                               

Oh Zuivere Godin

U verzilvert dit heilig lover

                                             

Laat ons aanschouwen Uw mooi gelaat

zonder wolk en zonder sluier

                                                      

Zuivere Godin U verzilvert dit aloud lover

Laat ons Uw gelaat aanschouwen

zonder wolk en zonder sluier

                                                   

Temper oh Godin, temper 't vuur

in alle harten. Temper al te drieste ijver

                                                

Schenk de aarde dezelfde vrede

Schenk de aarde dezelfde vrede die U

in de hemel spreidt.

Dezelfde vrede die U in de hemel spreidt.

                                           

                                       

Comments

[Geplaatst door: Marius]

Maar zo zijn hemel en aarde verdeeld,
beide even onverklaarbaar bewoond, -
of is het alleen de aarde waar men verdeeld

is in oorlog en vrede, en is de hemel
die onmetelijke verbeelding over eeuwige vrede,
wie toch roepen wij toch aan, Godinnen,

onaangedane maagden, toon eens uw gelaat
of schenk ons gehoor over waar wij naar snakken, maak
een luik in't wolkendek en vuur wat vonken van uw vrede.

[Geplaatst door: marieke]

Ja Marius, wie roepen wij aan? De diepere lagen in ons zelf; -onze eigen innerlijke 'diepte' die we zo graag hoog en onschendbaar in een vredige hemel plaatsen?
Hoe onverklaarbaar 'bewoond' zijn we zelf?" Dank voor je gedicht hier dat, alsof het een zucht is- zowel verlangens als vraagtekens plaatst...
Natuurlijk we leven in 2010 en we zij wel wijzer geworden... Maar strijd, wordt denk ik óveral geleverd, ook in het universum. Is dat niet het leven op zich, had Darwin het daar niet over: -de strijd om het bestaan-

Het is maar een opera uit begin 19de eeuw met een simpele verhaallijn en zoals in haast elke opera loopt het aan het einde bar slecht af. Het was ook nog lang voor Freud, Jung, Maslov en Assagiolli e.a..
Norma ziet af van haar snode plan om de kinderen van haar geliefde Pollione te doden. Wraakzuchtig en blind als ze is door haar verdriet om een verloren liefde besluit ze Pollione zélf dan maar te offeren, ténzij hij braaf naar haar terugkeert... Kijkend naar de maan doet ze een laatste verzoek aan de Godin om vrede (in feite zouden we nu zeggen: eigenlijk roept ze haar 'betere zelf' of haar eigen geweten aan om vredelievend te zijn en haar woede te temperen) zodat alles nog op zijn pootjes terecht kan komen en Pollione gewoon naar háár terugkeert i.pv. naar de priesteres Adalgisa op wie hij verliefd is. -en daar ligt de diepere betekenis van deze aria; het verlangen steeds maar weer naar vredelievendheid-
Maar helaas, het zou geen opera zijn als dat zou gebeuren. Het komt allemaal niet meer goed, misverstanden etc., en zowel Norma als Pollione belanden beiden op de brandstapel. De kinderen van Pollione worden uiteindelijk liefdevol opgevangen door Adalgisa. En toen kwam die olifant met zijn lange snuit en die blies het hele verhaaltje uit. Lang en gelukkig leven kwam er niet aan te pas.

Callas is iemand die ik al heel lang bewonder, de maan is mij ook een geliefd object als wonderbaarlijke sateliet van de aarde, de aria Casta Diva vind ik betoverend, (de tráppetjes omhoog en omlaag en de slingers en tierelantijnen er in) sommige opera's zijn meeslepend mooi in hun melodramatiek, (Norma nu weer net niet) en zo komt dan alles bij elkaar en neemt het me steeds weer mee... het sprookje, het verhaaltje, de verbeelding...
Onaangedane maagden (eerst dacht ik dat dat onuitstaanbare wezens zijn, maar bij nader inzien zijn het onze tedere droomgestalten, geloof ik) ......., Goden en Godinnen, hooguit als metafoor van onverklaarbaar schimmenspel. Maar ze moeten niet vanuit een luikje gaan schieten hoor met vuur.... want dan ben ik zo weg!

Marius, vrede moeten we zelf maken, en dan nog, vraag ik me af: Ligt dat wel in onze aard, in de aard van de mens? Ligt het überhaupt wel in de aard van de natuur?