Out of order.
Er zijn van die dagen.....
Vandaag was ik knap chagrijnig, vraag me niet hoe dat kwam, ik weet het niet, ik ben ook maar een mens....soms.....zou ik me afschieten.
De dag sukkelde als bijna álle dagen voort en hoewel het zondag was en de zon volop scheen, werd het maar géén 'Zondag'.
Het stof op de vloer irriteerde me, ik had al in 2 weken niet gestofzuigd en ik voelde diepe woede omhoog komen bij de gedachte alleen al dat ik zou moeten stofzuigen..... morgen..... of overmorgen...of... ooit...op een kwade dag in mijn leven....
Ik bén nou eenmaal een zeer miserabele huisvrouw.
Na de middag-boterham deed de Dromer zijn middagslaapje, maar hij was niet goed te pas en na het slapen nóg minder. Hij wilde daarna nog wat buiten gaan lopen, maar kon er niet toe komen. Hij voelde zich week, slap en moedeloos. Toen ik vroeg of hij wél zou gaan als ik mee zou gaan, antwoorde hij bevestigend.
Plotseling voelde ik me een soort 'kleuterjuf', met een grote behoefte om te 'staken'.
Want ik wou eigenlijk de hele dag de deur niet uit, had me ook niet aangekleed, mijn haar niet gekamd, ik liep ook nog met mijn 'nachtspalk' aan mijn been vanwege mijn nog steeds voortslepend hielspoor.
Ik zei dat ik daar 'eigenlijk' niet op gerekend had en voelde me onmiddellijk schuldig. Ter compensatie pakte ik dan maar de naaimachine, om de twee broeken, die de hele week al over de stoel daartoe klaar hingen en die Jan niet meer paste, uit te gaan leggen. De broeken hadden nog 'ruimte' om max. 3 cm. wijder gemaakt te worden.
Dromer kleedde zich aan en toen bleek dat de broeken die ik wijder gemaakt had nog stééds niet pasten. Ik had het voor niks gedaan.
"Ik val wel af!" Riep de dromer en geloof me: ik geloofde hem niet !!!
Hij liep tenslotte een beetje om het appartementen-gebouw van "De School" hier heen, 
voordeur weer in. Hij was binnen 3 minuten weer terug. Niet opgeknapt!
De pijn in zijn rug was te erg om goed gemutst te zijn.
Bij navraag bleek dat hij maar de helft van de pijnstillers had genomen, want hij houdt uberhaupt niet van dit soort medicatie en neemt het liever niet.
Bliksemsnel bedacht ik ijskoud: eigen schuld, dikke bult.....en ik haatte mezelf...
Met van pijn vertrokken gezicht is hij eenzaam naar bed gegaan en met de bedbodem omhoog, de rug even weldadig in de matras gedrukt keek hij daar naar de tv.
Eten koken, daar heb ik altijd wel plezier in.
Ook in het Beerenburgje vooraf. De dromer deze keer niet, die bleef in bed en wist nog niet of hij wel wou eten. Glaasje water dat wel.
Waarom weet ik niet, maar ik werd 'kortaf' en wel zodanig dat Jan opeens uitriep:
"Snauw niet zo, ik heb toch niks verkeerd gedaan?" hij verslikte zich er zelfs in.
Ik schrok me dood, want ik vond zelf dat ik nogal geduldig en beheerst was geweest..... NIET DUS !
(Zijn ziek zijn maakt hem onzeker en álle emoties liggen steeds dichter aan de oppervlakte. Er is maar weinig voor nodig of hij is emotioneel erg van streek.)
Uiteindelijk ben ik toch maar gaan koken.
Varkenshaas met Lou Cachat en ijsbergsla met dadels en tomaat en daarbij gebakken aardappeltjes in kruidenboter. Natuurlijk mét een glas wijn.
Uiteindelijk smaakte het heerlijk en ook de dromer en ik aten met smaak. De hele afwaszooi staat nog op het aanrecht en ik heb geen zin om het op te ruimen.
Even later zat ik buiten op de loggia, 
voeten op tafel, met een Ristretto-esspresso, een orange likeur én een machtig fijn geurende sigaar.
Er leek weer wat vrede op aarde in mijzelf terug te keren.
Jan luisterde in de woonkamer naar een Vioolconcert van Sibelius, gespeeld door Valerie Solokov, die het ondanks zijn jeugdige leeftijd (22) wel héél gevoelig, doorleefd en teder speelde, uitgezonden op onze favoriete TV zender MEZZO. Ik kon het buiten horen, het leek de hemel in al zijn mildheid wel en terwijl ik de rijke sigarenrook richting de boomtoppen in de verte blies kreeg ik weer hoop op een zachter en toleranter leven.
Ik hoopte dat het nou toch echt morgen, al is het op maandag.... 'Zondag' zou zijn.
En dan zou ik het béter doen dan vandaag....véél beter....!
En hopelijk weer redelijk 'in shape'.
Arme dromer..... het was niet makkelijk met mij vandaag, dat vond ik zelf ook.
Maar morgen ga ik naar het ziekenhuis met Dromerlief; bekkenbodemtherapie.
Alles beter dan die grrrrr.....stofzuiger...
Laatste reacties